برداشت‌هاى نادرست و اتهامات ناروا با وجود اين تصريحات جاى بسى تعجّب و تأسّف است كه گاهى از طرف افرادى مغرض يا ناآگاه ، شيعه‌ى اماميه به غلو در مورد ائمّه‌ى معصوم عليهم السّلام متّهم مىگردد ، گاهى اين اتهام از آنجا ناشى شده است كه به حقيقت غلو توجه نشده و درنتيجه ، برخى از اعتقادات شيعيان نسبت به پيشوايان معصوم عليهم السّلام مانند اعتقاد به عصمت آنان ، داشتن كرامت و اعجاز ، و عالم بودن به امور غيبى با اذن و مشيت الهى ، به‌عنوان غلو در حق آنان به شمار آمده است . ولى اين پندارى بيش نيست ، زيرا حقيقت غلو چنان‌كه قبلا توضيح داده شدآن است كه براى آنان مقام الوهيت و ربوبيت ، يا نبوّت و پيامبرى قايل شويم ، ولى آنچه از شؤون الوهيت و از مختصات نبوت نيست هيچ ربطى به مسأله‌ى غلو در دين ندارد ، بلكه در آن موارد اگر آنچه در مورد آنان معتقد شده‌ايم واقعيت داشته باشد ، اعتقاد ما حقيقت داشته و گزافه نيست ، و اگر واقعيت نداشته باشد ، از اقسام غلو شرعى نيست و فقط از مصاديق غلو لغوى است . و البته ، اعتقاد به عصمت ائمّه‌ى و آگاهى آنان بر غيب و داشتن معجزه و كرامت همگى واقعيت دارد ، چنان كه در كتب كلام اثبات گرديده است . اصولا دارا بودن مقام عصمت و برخوردار بودن از موهبت اعجاز و كرامت و آگاهى بر غيب از مقامات اولياى بزرگ الهى است و اختصاص به پيامبران و امامان نيز ندارد ، قرآن كريم از عصمت مريم خبر داده مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاكِ وَ طَهَّرَكِ وَ اصْطَفاكِ عَلى نِساءِ الْعالَمِينَ ( آل عمران / 42 ) ، و نيز در مورد كرامت او فرموده است : كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً ( آل عمران / 37 ) ، و نيز از